Echt de laatste keer

Vandaag was onze laatste dag in het prachtige, gastvrije en zonnige Marokko. Na een zalige nacht in ons luxueuze hotel en een lekker ontbijtje gingen we voor een laatste keer op stap in Nador. We liepen langs het water en na een korte wandeling legden we ons op rotsen langs de kade om te genieten van de laatste straaltjes Marokkaanse zon. Het prachtige weer is een van de vele dingen die we gaan missen als we terug in België zijn. Maar bovenal gaan we de kinderen van het SOS Kinderdorp missen, vooral hun lachende, dankbare gezichtjes.

‘s Middags ging iedereen een beetje zijn eigen weg. Sommigen gingen terug eten in het restaurant van gisteren, anderen gingen fruit kopen op de markt en dan iets kleins eten in een patisserietje. Toen was het tijd om naar het hotel te gaan en onze valiezen op te halen. Ons busje stond klaar om ons naar de luchthaven te brengen. Met pijn in het hart namen we afscheid van Marokko. De vlucht was top en iedereen van ons zette veilige en wel voet aan Belgische grond. De koude overviel ons een beetje…

Het was een inleefreis om nooit te vergeten en ieder van ons gaat deze ervaring voor heel zijn leven met zich mee dragen. We willen dan ook iedereen bedanken voor de steun, de trouwe volgers van deze blog en de vele hartelijke reacties die we van iedereen gekregen hebben.

Merci!

Nog een beeldje van ons laatste avondmaal…

10999096_633966933374079_2344899349378537959_n

Advertenties

Wat is uw mening over het conflict tussen Syrië en Libanon?

In de ochtend werden we minder vrolijk wakker dan gewoonlijk. Het was immers onze laatste ochtend in Al Hoceima, waarop we vervolgens onze valiezen moesten pakken voor ons vertrek naar Melilla. Ons busje stond ons na het ontbijt al op te wachten voor een stille busrit van 3 uur. Hierbij dacht ieder van ons na over de afgelopen week en werden mooie herinneringen verwerkt.

Na de lange busrit kwamen we aan bij de grens met Europa waarop we elk op het Marokkaanse gemak op onze legaliteit werden gecontroleerd. Aangezien Nazanin geboren is op Iraans grondgebied, leek de grenswachter het gepast te vinden om haar allerlei vragen te stellen over de conflicten in het Midden-Oosten (zie titel). Gelukkig bleek iedereen van ons wel legaal te zijn en konden we samen de Spaanse enclave in Marokko ontdekken. Na de eerste voetstappen werd het ons direct duidelijk dat we ons op Europese bodem bevonden. Geen ezels op de weg, minder starende mensen, duurdere prijzen in euro’s en minder lekker eten… We dachten de Spaanse lekkernijen te proeven in een plaatselijk restaurantje, maar dit viel niet zo in de smaak. Ook de service viel tegen; de Spaanse ober sprak enkel Spaans en dacht ons in de maling te nemen door ons extra gerechten aan te rekenen. We kregen al snel heimwee naar onze gastvrije SOS mama en haar heerlijke Marokkaanse specialiteiten.

Na onze daguitstap in Melilla waren we weer drie stempels rijker op ons Europees paspoort en reed ons busje richting ons nieuw hotel in Nador. Eens geïnstalleerd in de kamers werden we omvergeblazen door de luxe in ons nieuw hotel. Ook de leerkrachten bleken verbaasd, aangezien het hotel vier jaar geleden meer weg had van een krot dan van een hotel. Na een klapje met de baas, vertelde hij ons dat het hotel vorig jaar vernieuwd was. Lucky us!

Na een lange dag werden we verwacht in een Marokkaans restaurantje voor het laatste avondmaal. Naar Marokkaanse gewoonte was het natuurlijk weer veel te veel, maar zo werd het einde van de reis met glans afgesloten.

Quote van de dag: “Als iemand mij in België nog pannenkoeken durft aan te bieden,… Nee! Rot op, met uw Marokkaanse specialiteiten.” (Alweer een pareltje van Nazanin Kashefi)

 

Tout se passe bien?!

De afgelopen week zagen we hoe onze meisjes hun grenzen verlegden, hun stemmetjes schor riepen en hun creativiteit de vrije loop lieten. Hun enthousiasme ontroerde niet alleen ons, maar ook de kinderen smolten en overlaadden hen met knuffels, zoentjes en soms zelfs wat buitensporige cadeaus of fanmail.

Niettemin kijken we met gemengde gevoelens terug op onze week in dit kinderdorp. We kwamen erachter dat het dorp nu definitief de deuren sluit in maand 6 (voor de Belgen: juni). Verschillende huizen waren dan ook al gesloten en families en vriendengroepen worden op die manier uit elkaar getrokken. Een aantal mama’s met jonge kinderen zijn zelfs al moeten verhuizen naar een SOS dorp in Marrakech. De oudere kinderen (vanaf 13 jaar) moeten op internaat gaan in andere steden, zoals Casablanca of Rabat. Ze zullen elkaar proberen te bezoeken, maar de afstand zal zonder twijfel een struikelblok zijn.

Ons gastgezinnetje van de afgelopen week toonde ons vandaag nog een documentaire over het kinderdorp en zo konden we het dorp in volle glorie zien: veel gelukkige mensen, fijne activiteiten, gezelligheid. We zagen dat de mensen het met beperkte middelen moesten redden. Het weinige dat ze hebben, bleek echter meer dan genoeg, want de liefde voor elkaar is immens. Erg dat hier een einde aan komt…

Ondanks de sombere toekomstplannen, ontving iedereen ons ontzettend hartelijk en blijven ze moedig hopen op het allerbeste. Zo sloofde onze gastmama, Hind, zich iedere dag uit om ons te verwennen met een overdadige Marokkaanse maaltijd, waar wij met moeite één derde van naar binnen gewerkt kregen. Hind toonde ons ook de foto’s van alle kinderen en het werd snel duidelijk dat ieder kind zijn eigen rugzakje meesleept: sommige kindjes zijn er al vanaf hun geboorte, anderen komen er pas op latere leeftijd bij en maakten dus al meer mee.

We ontmoetten vandaag ook de huisschildpad Stanislas. Deze viervoeter werd vernoemd naar een ex-HW’er die de schildpad vier jaar geleden van een gewisse dood redde en vervolgens cadeau deed aan onze vrienden van maison 9. Door dit voorval en de vele vragen naar andere ex-HW’ers werd ons andermaal duidelijk dat dit project voor blijvende indrukken en herinneringen zorgt. Het is zoveel meer dan een weekje vrijwilligerswerk.

We zijn zeer dankbaar dat we aan dit project hebben kunnen bijdragen, het opende onze ogen, verrijkte onze leefwereld en we kunnen alleen maar met warme herinneringen terugblikken. We hopen op het allerbeste voor de kinderen en mama’s van het kinderdorp en beseffen tegelijkertijd dat er nog zoveel anderen wachten. Hoe het project verder zal evolueren, weten we niet, maar zowel SOS Marokko als wij vinden de samenwerking te waardevol om zo maar op te geven… Wordt vervolgd!

Veel liefs vanuit kamer 205,

De leerkrachten van dienst (of ook wel: Ampie, Bekie, Maggie & Mosie)

Quote van de dag: Le Maroc, c’est top! La Belgique est magnifique!

 

The last song

Vandaag stonden we op met een dubbel gevoel, een nieuwe ervaring en een definitief afscheid.

Het begon allemaal bij de souk, een lokale markt die elke zaterdag plaatsvindt dichtbij het SOS-Kinderdorp. We hadden geluk dat de oudere kinderen van het dorp ons vergezelden, zonder hen hadden we veel meer betaald voor onze aankopen.

Het eten dat we in de souk hadden gekocht, aten we op een pleintje in het Kinderdorp. Daar kruisten onze wegen weer met de altijd lachende stagaire die we de dagen voordien beter hadden leren kennen. Zij had ons in het begin van de week uitgenodigd voor een theetje bij haar thuis. Deze keer zagen we geen lachend gezichtje meer, maar eerder tranen. Dit kwam doordat de directeur van de school ons had verboden om bij haar op thee te gaan ‘pour des raisons de sécurité’. Gelukkig kregen we als afscheid nog een warme knuffel en drie kussen.

Een beetje later moesten we definitief afscheid nemen van de kinderen en de moeders uit het Kinderdorp. Na een lange wandeltocht en een emotioneel afscheid kwamen we vermoeid aan bij de taxi’s. Knuffels en kusjes werden uitgedeeld door de kinderen die ons op onze wandeling vergezelden, maar sommigen konden hun tranen toch niet bedwingen. De taxiritten naar Al Hoceima waren langer en stiller dan normaal.

Iedereen bracht de rest van de namiddag op zijn eigen manier door. Sommigen gingen rustig naar de zee kijken en kwamen terug met een boeiend verhaal. Ze kwamen een band tegen die een tiental liedjes voor hun had gezongen en die er speciaal voor hen ook eentje ging schrijven. Later kregen ze allemaal vriendschapverzoeken op Facebook.

De avond werd afgesloten met een etentje met de met de hele groep in het ‘stamrestaurant’. Valentijn konden we toch niet alleen vieren 🙂

Quote: ‘Nu heb ik weer diarree, wat een shit, letterlijk.’

Ce n’est qu’un au revoir

Deze ochtend ontwaakten we in het kinderdorp. Dit was echt een speciaal, maar wel een aangenaam gevoel. Er hing wel een rare sfeer in het dorp, aangezien het onze laatste dag was. Het schooltje had een soort van show voor ons voorbereid: er was muziek en enkele kinderen hadden een dansje voorbereid. Ook wij moesten een dansje opvoeren. Het was een zeer aangenaam en aangrijpend moment en nadien kwam het afscheid… Kindjes kwamen vragen om in hun boekje te schrijven, er werden knuffels uitgedeeld en traantjes weggepinkt. Om 18 u namen wij met spijt in ons hart, maar met een warm gevoel, de taxi terug naar het hotel. Het was een uitputtende, emotionele dag.

Quote van de dag: ‘ ne pleure pas, c’est la vie’

Arbre de l’amitié

De ochtend begon met het geluid van knetterende regen in de straat, maar dit weerhield ons enthousiasme niet! We vertrokken met wat extra bagage, aangezien we ons moesten voorzien voor een tweedaagse in het kinderdorp.

Het spel van vandaag viel een beetje in het water (letterlijk en figuurlijk), maar de geïmproviseerde regendans zorgde ervoor dat de zon snel te voorschijn kwam. De kinderen werden ondergedompeld in de vier seizoenen van het jaar, met elk een bijhorende en typerende opdracht voor dat seizoen.

Met een nog gevulde maag vertrokken we na het middagmaal naar het kookatelier, waar een kookworkshop plaats vond. Er werd ons voorgedaan hoe plaatselijke delicatessen, ondermeer hacha, werden bereid. Daarna volgde natuurlijk het proeven met een typische muntthee en shibathee.

Na deze activiteit gingen we terug op weg naar het schooltje, want nu stond het 5e leerjaar ons op te wachten met een kleine boom. ” L’arbre de l’amitié ” vond zijn plaatsje in de tuin van de school. Dit ter ere van onze correspondentie tussen de twee scholen.

Het dagelijkse plaats nemen in de taxi werd vervangen door het mee naar het huis wandelen met de kindjes. De heerlijke geur van het vieruurtje, pannenkoeken, was al van ver te ruiken. Na deze kleine maaltijd werd het begin van de voetbalwedstrijd ingezet, België vs. Marokko. Geen tijd om de match af te sluiten, want het avondeten van de mama’s stond al klaar. Nog wat spelen achteraf, maar onze oogjes vielen al snel toen in de zetel. We vertrokken dus naar ons bed waar de dikke dekens al klaar lagen om geen kou te lijden deze nacht. De weg naar dromenland kon beginnen…

Quote of the day: ‘We hadden de plant water moeten geven met bekertjes.’

HW bezweet naar de zee!

De dag begon zoals we ondertussen gewoon zijn: veel te vroeg, maar met een heerlijk ontbijtje! De bedoeling van vandaag was om een Arabische les en een turnles van de plaatselijke turnleraar te volgen. Dit draaide echter anders uit…

Wat een Arabische les moest zijn, werd een recyclage-knutselworkshop, waarbij we hooguit twee Arabische woorden geleerd hebben. Tijdens de les moesten we een oude plastieken fles in twee knippen, op een CD plakken om dan zilver te spuiten. Dit werden heuse bekers.

Hierna maakten we ons klaar voor een intensieve turnles in de brandende zon, met de meest streng ogende leerkracht. Basketbal, lopen, spurten en meer van dit fijns kwamen gedurende een uur aan bod! We waren allemaal zeer uitgeput, maar toch dankbaar voor deze afwisselende activiteit.

In de namiddag hadden de kinderen uit het dorp, net als wij, geen school. Daarom gingen we samen met een paar kinderen naar een strand, op een kwartiertje van Imzouren. Na pootje baden, Arabische namen in het zand schrijven en op het strand liggen (in dikke pull en met sjaal weliswaar, want die brandende zon was al lang weer verdwenen), gingen we een welverdiende, verwarmende muntthee drinken. Dit deden we in een cafeetje met (verplicht) uitzicht op zee!

Terug in Al Hoceima hebben we samen een leren bal gekocht voor de kinderen van het dorp. Het was een hele opdracht om de beste bal voor de beste prijs te verkrijgen. Uiteindelijk hebben we het toch voor elkaar gekregen. In de hoop dat de kindjes er nog lang van gaan kunnen profiteren!

Quote van de dag:

“We mochten onze bekers niet meenemen, maar gelukkig hebben we mevrouw bekertjes nog!”